Γιατί το 49% των γονιών αισθάνεται ότι έχει χάσει την ταυτότητά του μετά την απόκτηση παιδιών

Γονεϊκότητα : από τη μία γεμίζει τη ζωή μέσα από τη φροντίδα και την αγάπη και ένα νέο νόημα ζωής και από την άλλη ο ρόλος αυτός μπορεί να συνοδεύεται από μία εσωτερική απώλεια, σαν κάτι να έχει χαθεί από την ταυτότητα του ανθρώπου εκείνου πριν γίνει γονιός.

Τα 4 στυλ γονεϊκότητας και πώς επηρεάζουν τα παιδιά

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Headway (2025), εφαρμογής προσωπικής ανάπτυξης, σε δείγμα 2.000 γονέων, διερεύνησε τις προκλήσεις της εξισορρόπησης της προσωπικής εξέλιξης με τη γονεϊκότητα, καθώς και τα συναισθήματα απώλειας και εσωτερικής λαχτάρας που συχνά συνοδεύουν την απόκτηση παιδιών.

Ας το δούμε όμως λίγο πιο διεξοδικά παρακάτω.

1. Η ταυτότητα πριν και μετά τα παιδιά: μια άρνηση χρόνου και χώρου για τον εαυτό

Πριν γίνουμε γονείς, πολλοί από εμάς δομούμε την αυτοαντίληψή μας γύρω από πράγματα όπως:

• προσωπικές φιλοδοξίες, καριέρα και στόχοι,
• κοινωνική ζωή και ενδιαφέροντα,
• χόμπι και ακόμα και καθημερινές ρουτίνες,
• στιγμές για εσωτερική αναζήτηση και προσωπική εξέλιξη.

Με τον ερχομό των παιδιών, το χρονοδιάγραμμα της ζωής ανατρέπεται. Ο χρόνος για προσωπική ανάπτυξη συχνά μειώνεται δραματικά — οι γονείς αναφέρουν ότι περνούν μόλις δύο ώρες ή λιγότερο την εβδομάδα σε δραστηριότητες αυτοανάπτυξης. Η ενέργεια και η προσοχή κατευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά στις ανάγκες των παιδιών, με κόστος για τον ίδιο τον εαυτό. Κάτι που για πολλούς σημαίνει ότι η «προηγούμενη» εκδοχή του εαυτού μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, εφόσον ο καθημερινός χρόνος δεν επαρκεί.

Πώς η γονεϊκότητα επηρεάζει την ψυχική υγεία των millennials, σύμφωνα με έρευνα

2. Θυσίες που επηρεάζουν την αυτοαντίληψη

Η έρευνα έδειξε επίσης ότι:

• 57% των γονιών έχουν αρνηθεί επαγγελματικές ευκαιρίες από τότε που έγιναν γονείς, για να είναι παρόντες στη ζωή των παιδιών τους.
• Πολλοί επίσης παραδέχονται ότι έχουν βάλει τα προσωπικά τους όνειρα σε αναμονή ή τα έχουν επαναπροσδιορίσει δραστικά.

Αποτέλεσμα μια «εσωτερική σύγκρουση» ανάμεσα στην εμφάνιση θλίψης ή νοσταλγίας για «τον παλιό εαυτό» με τις «διαφορετικές προτεραιότητες, τα διαφορετικά όνειρα και τον περισσότερο προσωπικό χρόνο». Κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ψυχολογικά ως απώλεια ταυτότητας, όχι όμως επειδή η νέα ταυτότητα του γονιού είναι κακή, αλλά επειδή η παλιά (πριν τα παιδιά) δεν έχει ενσωματωθεί επαρκώς στην καινούργια ζωή.

5 καθημερινές συνήθειες για να γίνετε ο γονιός που χρειάζεται το παιδί σας

3. Συναισθηματικό φορτίο και σύγχυση ταυτότητας

Όταν οι ρόλοι της ζωής μας αλλάζουν ριζικά, αρκετές φορές νιώθουμε ότι ο εαυτός μας διχάζεται:

• Ο ένας εαυτός είναι αυτός που ασχολείται με τις ανάγκες και τα συναισθήματα των παιδιών.
• Ο άλλος εαυτός αγνοεί τις δικές του ανάγκες για ξεκούραση, αυτοφροντίδα και προσωπική ανάπτυξη.

Η συνεχής φροντίδα των άλλων μπορεί να κάνει τους γονείς να νιώθουν ότι δεν αναγνωρίζουν πια τον εαυτό τους όχι επειδή έχουν αλλάξει οι ρόλοι και δεν είναι πια αυτοί που ήταν, αλλά επειδή δεν βρίσκουν χώρο να εκφράσουν αυτό που ήταν. Αποτέλεσμα είναι σε πολλές περιπτώσεις η εμφάνιση μειωμένης κοινωνικής ζωής, αναστολή ή παύση προσωπικών δραστηριοτήτων.

Το αόρατο φορτίο που κουβαλούν πολλοί μπαμπάδες

4. Μια νέα ταυτότητα

Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι αυτή η αλλαγή δεν σημαίνει ότι ο παλιός εαυτός χάθηκε οριστικά. Αντιθέτως, πολλοί ειδικοί τονίζουν πως:

• η ταυτότητα με τα παιδιά συμπληρώνει τον εαυτό μας,
• παράλληλα μπορεί να ενσωματωθεί με τα προσωπικά μας όνειρα και αξίες,
• και με συνειδητή προσπάθεια μπορούμε να ξαναβρούμε ισορροπία.

Αυτό που πολλοί γονείς βιώνουν δεν είναι μια μόνιμη «εξαφάνιση» του εαυτού, αλλά μια προσωρινή συναισθηματική μετατόπιση που συμβαίνει στο πλαίσιο του νέου ρόλου και που μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για αναθεώρηση, όχι θυσία κάθε προσωπικής επιθυμίας.

Συχνά αναρωτιόμουν ποια θα είμαι όταν τα παιδιά μεγαλώσουν - Τώρα βλέπω ξανά ίχνη του εαυτού μου

Η αίσθηση ότι «έχω χάσει τον εαυτό μου» δεν είναι παρά μια προβολή του εσωτερικού αγώνα ανάμεσα στις φροντίδες που απαιτεί η οικογένεια και στις συχνά παραμελημένες ανάγκες του ίδιου του ατόμου. Είναι στην ουσία ένα κάλεσμα να επανεξετάσουμε με προσοχή:

• Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε τις δικές μας αξίες, στόχους και ενδιαφέροντα;
• Πώς η γονεϊκότητα μπορεί να ενισχύσει και όχι να καταπιεί, την προσωπική μας ταυτότητα;
• Πώς η φροντίδα εαυτού μπορεί να συμβάλλει τελικά στη φροντίδα των παιδιών.

Το να νιώθεις “χαμένος” για λίγο δεν σημαίνει ότι έχεις πραγματικά χαθεί - σημαίνει πως βρίσκεσαι σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδικασία ανάπτυξης.

Μαρίνα Μόσχα

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας