Τα παιδιά σου θα θυμούνται περισσότερα απ’ όσα νομίζεις

Κάποιες φορές, μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας, ένας γονιός ξεχνά πόσο μεγάλα μοιάζουν τα μικρά πράγματα όταν είσαι παιδί. Όσα για έναν ενήλικα περνούν φευγαλέα - μια τυχαία μέρα, λίγα λεπτά παραπάνω, μια ζωγραφιά γεμάτη μουτζούρες- για ένα παιδί είναι στιγμές που χαράζονται βαθιά. Είναι αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες που, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς τη στιγμή που συμβαίνουν, χτίζουν την αίσθηση της αγάπης, της ασφάλειας και της παρουσίας.

Σε αυτές ακριβώς τις μικρές, καθημερινές στιγμές αναφέρεται στο κείμενό της η Ashley Butler.

Κάποιες φορές ξεχνάω πόσο μεγάλα μοιάζουν τα μικρά πράγματα όταν είσαι παιδί.

Μια τυχαία Τρίτη που πήγαμε για παγωτό.
Δέκα λεπτά παραπάνω πριν τον ύπνο.
Το ότι θυμήθηκα μια μικρή λεπτομέρεια που μου είχαν πει για τη ζωγραφιά τους.

Για μένα, αυτά περνούν σχεδόν απαρατήρητα, σαν θόρυβος στη μονοτονία της καθημερινότητας. Για τα παιδιά μου, όμως, είναι τα πάντα.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι θα θυμούνται τα παιδιά μου

Θα θυμούνται αν ήμουν εκεί όταν ενθουσιάζονταν.
Αν άκουγα όταν μου μιλούσαν για κάτι που μόλις και καταλάβαινα.
Αν σήκωνα το βλέμμα από το κινητό.
Αν χαμογελούσα όταν έμπαιναν στο δωμάτιο.
Αν έδειχνα ενδιαφέρον για τις «ασήμαντες» ιστορίες τους, που για εκείνα ήταν ολόκληρος ο κόσμος.

Είναι εύκολο να λέω στον εαυτό μου ότι τα πάω καλά ως γονιός, επειδή δεν χάνουμε τα «μεγάλα»: γενέθλια, γιορτές, οικογενειακά ταξίδια.

Τη μετρούν στο βλέμμα, στον τόνο της φωνής, στον τρόπο που αντιδρούμε όταν μας διακόπτουν για κάτι «μικρό».

Ένα βράδυ, η κόρη μου μπήκε τρέχοντας στην κουζίνα κρατώντας μια ζωγραφιά - λίγες γραμμές, ανθρωπάκια και μουτζούρες. Ήμουν στη μέση του αδειάσματος του πλυντηρίου πιάτων και το μυαλό μου έτρεχε ήδη στη λίστα της επόμενης μέρας. Παραλίγο να πω «περίμενε λίγο». Κάτι όμως στο πρόσωπό της, αυτή η περηφάνια, με έκανε να σταματήσω.

Σκούπισα τα χέρια μου, γονάτισα και κοίταξα πραγματικά. Μου εξήγησε τα πάντα: ποιος ήταν ποιος, τι έκαναν, γιατί διάλεξε αυτά τα χρώματα. Κράτησε ίσως δύο λεπτά. Αργότερα, την ώρα που την σκέπαζα, μου ψιθύρισε: «Μου αρέσει όταν ακούς τις ιστορίες μου».

Πέντε πράγματα που θα θυμούνται τα παιδιά από εσάς (pics)

Αυτή η φράση με ταρακούνισε πιο δυνατά απ’ όσο περίμενα. Γιατί μου έδειξε πόσο εύκολα θα μπορούσα να της είχα πει: «όχι τώρα, σε λίγο».

Τα παιδιά δεν βλέπουν πόσο κουρασμένοι ή απασχολημένοι είμαστε. Βλέπουν μόνο αν τα προσέχουμε. Και αυτό που προσέχουν γίνεται η ιστορία τους.

Θυμάμαι κι εγώ μικρές εικόνες από τη δική μου παιδική ηλικία - στιγμές που οι γονείς μου πιθανότατα ξέχασαν πριν πέσουν για ύπνο. Το σφύριγμα του πατέρα μου όσο δούλευε. Το πώς η μητέρα μου άφηνε πάντα λίγο ανοιχτή την πόρτα του δωματίου μου το βράδυ για να μη φοβάμαι. Το κάνω κι εγώ τώρα με την κόρη μου. Τότε δεν το ήξερα, αλλά αυτές οι στιγμές με έκαναν να νιώθω ασφαλής και ότι με αγαπούν.

Τώρα βλέπω τα παιδιά μου να δημιουργούν τις δικές τους αναμνήσεις - τις μικρές καθημερινές συνήθειες που κάποτε θα γίνουν ιστορίες.

Όταν υπογράφω ένα χαρτί του σχολείου χωρίς να δυσανασχετώ.
Όταν θυμάμαι το όνομα ενός φίλου που ανέφεραν μόνο μία φορά.
Όταν γελάω με ένα αστείο που δεν βγάζει κανένα νόημα, αλλά τα κάνει να λάμπουν.

Ανησυχούμε τόσο για το αν είμαστε «καλοί γονείς», σαν να είναι τίτλος που κερδίζεται με τέλειες αποφάσεις ή οργανωμένες δραστηριότητες. Ίσως, όμως, η καλή γονεϊκότητα να είναι απλώς το να είσαι παρών - στις απλές στιγμές που δεν φαίνονται σπουδαίες μέχρι να περάσει ο χρόνος.

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον δεν θα θυμούνται αν τα ρούχα διπλώθηκαν στην ώρα τους ή αν το πάρτι γενεθλίων είχε τέλειο θέμα. Θα θυμούνται πώς ένιωθαν όταν δείχνατε έμπρακτα την αγάπη σας.

Θα θυμούνται τη ζεστασιά στη φωνή σου όταν τους είπες καληνύχτα.
Οταν πήγες στο δωμάτιό τους όταν σε φώναξαν, ακόμα κι αν ήσουν κουρασμένη.
Οταν γέλασες μαζί τους περισσότερο απ’ όσο φώναξες.

Φωτογραφίες που αποτυπώνουν αναμνήσεις που δεν θα ξεχαστούν ποτέ (pics)

Τα μικρά πράγματα δεν είναι τόσο μικρά τελικά. Είναι η αρχιτεκτονική της παιδικής τους ηλικίας - ο αθόρυβος σκελετός που κρατάει τα πάντα όρθια.

Έτσι μαθαίνω να κάνω ...pause πιο συχνά μέσα στη μέρα. Να σηκώνω το βλέμμα. Να αφήνω τα πιάτα για αργότερα, όταν μπορώ. Γιατί κάποια μέρα, αυτό που σήμερα μοιάζει ασήμαντο, ίσως να είναι η στιγμή που θα διηγηθούν στα δικά τους παιδιά - η στιγμή που τα έκανε να νιώσουν πως τα αγαπούν,τα καταλαβαίνουν κι ότι νιώθουν ασφάλεια.

Θα θυμούνται περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.

Και αν είμαι τυχερή, ίσως αυτό που θα θυμούνται περισσότερο είναι ότι ήμουν εκεί, παρούσα.