Η μητέρα που χρειαζόμουν, η μητέρα που έγινα

Μου αρέσει να είμαι στο σπίτι όταν επιστρέφεις από το σχολείο.

Σε βλέπω να παίζεις στην αυλή με τους φίλους σου, να τρέχεις για παιχνίδια και σνακ, να κάνεις μια ομάδα μπάσκετ από τη γειτονιά με μόνο όπλο τη γοητεία και την αυτοπεποίθησή σου. Τους συμπεριλαμβάνεις όλους, ηγείσαι με καλοσύνη και λάμπεις από χαρά όταν μου λες ότι κάποιος καινούργιος θα έρθει στο σπίτι.

Tελικά δεν γεννιούνται όλες οι γυναίκες για να γίνουν μάνες

Ξέρεις ότι θα είμαι εκεί, με ανοιχτές αγκάλες και σνακ έτοιμα.

Θυμάμαι μια μέρα που γύρισα στο σπίτι για μεσημεριανό, θυμωμένη. Οι συμμαθητές μου πέρασαν το πρωί κοροϊδεύοντάς με . Ήθελα να εξαφανιστώ. Έφυγα από το σχολείο και περπάτησα στο σπίτι. Η μητέρα μου ήταν πολύ απασχολημένη με τη δουλειά ή τον σύντροφό της για να ασχοληθεί. Στο ψυγείο υπήρχε μια λίστα με δουλειές: καθάρισε το μπάνιο, σκούπισε τα παράθυρα, πλύνε τα πιάτα, σκούπισε και σφουγγάρισε, τακτοποίησε το σαλόνι, τακτοποίησε τα ρούχα. Μισούσα τον εαυτό μου και ένιωθα μόνη.

Πέρασα την παιδική μου ηλικία προσπαθώντας απεγνωσμένα να μην είμαι βάρος. Η μητέρα μου είχε πει μια φορά: «Παρέδωσα τη ζωή μου για να σου δώσω μία» – και τα λόγια της ήταν σαν να με χτύπησε σακί με τούβλα. Έγινα αόρατη, λέγοντας και κάνοντας ό,τι χρειαζόταν για να μην καταλαμβάνω χώρο. Ο θυμός της και το εγώ της ήταν ένα. Είχε δύο προσωπικότητες: τη φιλόξενη για τους έξω και την ψυχρή, υπολογιστική για εκείνους που ήταν πιο κοντά της. Δεν την ενδιέφερε τι συνέβαινε στο σπίτι μας, αρκεί να φαίνεται τέλεια προς τους άλλους.

7 πράγματα που πίστευα ότι με έκαναν καλή μαμά μέχρι που συνειδητοποίησα το αντίθετο

Προσπάθησα να μιλήσω. Μια φορά εμπιστεύτηκα κάποιον συγγενή. Η μητέρα μου διατρέβλωσε τα πάντα, με παρουσίασε ως ζηλιάρα και ψυχικά ασταθή. Μου ζήτησε να ζητήσω συγγνώμη μπροστά στον σύντροφό της για «το κακό που του έκανα». Άλλη φορά πήγα σε ένα καταφύγιο για δύο εβδομάδες. Εκεί ήρθε, μου είπε ότι ήμουν εγωίστρια και ότι έπρεπε να το κάνω για την ευτυχία της. Κατάλαβα τότε ότι η αγάπη της ήταν υπό όρους. Δεν ήμουν παιδί της· ήμουν εργαλείο που δεν ήθελε αλλά χρησιμοποιούσε. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μετακόμισα στον πατέρα μου.

'Αρχισα να γίνομαι ο άνθρωπος που ήθελε να αρέσει σε όλους. Έκανα φίλους που με εκμεταλλεύονταν, που είχαν κάτι να κερδίσουν από μένα. Πίστευα ότι αν σε συμπαθούν σημαίνει ότι κερδίζεις...

Μόλις έμαθα ότι θα γίνω μαμά, υποσχέθηκα ότι τα παιδιά μου θα έχουν παιδική ηλικία: χωρίς δουλειές μετά το σχολείο, χωρίς να προσέχουν τα αδέλφια, χωρίς ψέματα για να προστατεύσουν τους ενήλικες. Ήθελα ένα ζεστό, ασφαλές και ανοιχτό σπίτι. Κάθε απόφαση που παίρνω στηρίζεται σε έρευνα, θεραπεία, μαθήματα γονεϊκότητας και εργαστήρια. Ακόμα μαθαίνω, ζητώ συγγνώμη όταν κάνω λάθος.

Μητρότητα: Δεν γεννιέται μόνο το παιδί, γεννιέσαι κι εσύ

Ακούω όταν μου λένε ότι τα πλήγωσα και γίνομαι καλύτερη.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που με πλησίασες και μου είπες ότι σε πλήγωσα όταν σε αποκάλεσα «χοντρούλα». Έμεινα άφωνη, αλλά χαμογέλασα και σε αγκάλιασα. Νιώθω ότι με εμπιστεύτηκες γνωρίζοντας ότι θα σε ακούσω. Εκεί κατάλαβα ότι έσπαγα τον κύκλο.

Η ανατροφή είναι δύσκολη.

Όταν ήσουν τεσσάρων, παρατήρησα ότι ο θυμός μου ήταν γρήγορος, η μνήμη ασταθής και η συνέπεια ανύπαρκτη. Ήμουν υπερφορτωμένη και ένιωθα ότι αποτυγχάνω. Μίλησα στον γιατρό μου και διαγνώστηκα με ADHD. Άρχισα θεραπεία, συμμετείχα σε ομάδες υποστήριξης και διάβασα κάθε βιβλίο που μπορούσα. Έμαθα να επικοινωνώ καλύτερα, να ρυθμίζω τον εαυτό μου και να είμαι παρούσα για σένα.

Υπερασπιζόμενη εσένα, θεραπεύω το παιδί μέσα μου που δεν είχε φωνή. Όταν το σχολείο προσπάθησε να σε αποκλείσει, μίλησα στον υπεύθυνο εκπαίδευσης και πάλεψα για τα δικαιώματά σου. Δεν υποχώρησα. Ήμουν η φωνή που χρειαζόσουν και η φωνή που κάποτε χρειαζόμουν κι εγώ.

Κάθε φορά που μοιράζεσαι τις ανησυχίες σου, επιλέγεις λέξεις αντί για φωνές, το παιδί μέσα μου χαμογελάει. Έχω το προνόμιο να μεγαλώνω μαζί σου σε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, ασφάλεια και συναισθηματική ειλικρίνεια.

Οι μαμάδες που γνώρισα χάρη στα παιδιά μου, έγιναν φίλες ζωής

Όσο πιο ασφαλές κάνω αυτόν τον χώρο για σένα, τόσο πιο ασφαλής νιώθω κι εγώ μέσα μου.

Όταν σε βλέπω να γελάς στην αυλή, να προσκαλείς φίλους και να ρωτάς για τα πάντα, ξέρω ότι έκανα κάτι σωστά.

Δυστυχώς, δεν είχα τη μητέρα που χρειαζόμουν. Αλλά έγινα εγώ αυτή. Και αυτό είναι αρκετό.