Οι μητέρες μοιραζόμαστε ένα κοινό μυστικό: Κλαίμε κρυφά στην τουαλέτα

Μια αναγνώστριά μας, η οποία προτιμά να παραμείνει ανώνυμη και υπογράφει ως Αντι-ηρωίδα μαμά, μοιράστηκε μαζί μας την προσωπική της εμπειρία από την μητρότητα. Μέσα από το άρθρο της, φωτίζει όλα εκείνα τα δύσκολα συναισθήματα και τις προκλήσεις που πολλές μαμάδες φοβούνται να ομολογήσουν για να μην απομυθοποιήσουν την εικόνα της «τέλειας μητέρας». Η Αντι-ηρωίδα μαμά περιγράφει με ειλικρίνεια την εξάντληση, τη νοσταλγία για τον παλιό εαυτό και την πίεση να τα καταφέρεις όλα μέσα σε μία μόνο μέρα.

Διαβάστε το κείμενό της και ίσως αναγνωρίσετε κομμάτια της δικής σας εμπειρίας σε αυτό.

Ονομάζομαι Κατερίνα και είμαι μια 34χρονη πρώην πετυχημένη νομικός, νυν μαμά. Γράφω αυτό το άρθρο από την ανάγκη μου ν΄αναδειχθούν τα σκοτεινά σημεία της μητρότητας, αυτά για τα οποία σπάνια μιλούν οι γυναίκες. Καταλαβαίνω ότι είναι σημαντικό σε μια παραδοσιακή κοινωνία, όπως είναι η ελληνική, να μην θιχτούν οι ιεροί θεσμοί και να μην πέσουν από το βάθρο τα ιερά πρόσωπα. Για’ μένα όμως, η ιερότητα των προσώπων έγκειται ακριβώς, στη θνητότητά τους και γι' αυτό, θέλω να μιλήσω για όλα αυτά τα "αξιώματα" που βάρυναν ξαφνικά και τη δική μου πλάτη.

Όπως προείπα, ήμουν μια πολλά υποσχόμενη νέα, με πτυχία και στόχους. Κάθε χρόνο γινόμουν όλο και πιο μελετηρή, όλο και πιο συγκροτημένη και ήθελα όσο τίποτα να κάνω οικογένεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με αγάπη και τρυφερότητα. Υποσχόμουν ότι για την οικογένειά μου θα γίνω "χίλια κομμάτια". Δε φανταζόμουν όμως τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο κατακερματισμός στην πράξη.

Είχα μια πολύ απαιτητική εγκυμοσύνη, κατά τη διάρκεια της οποίας άκουγα το γνωστό: "έλα, μόλις δεις το μωρό σου θα τα ξεχάσεις όλα". Μετά, είχα έναν δύσκολο τοκετό, όπου μου έλεγαν "έλα κουράγιο, θα το κρατήσεις στα χέρια σου και θα το ξεχάσεις". Έπειτα, είχα μια πολλή δύσκολη λοχεία, όπου όλοι μου έλεγαν: “να το χαρείς τώρα, γιατί είναι η πιο όμορφη περίοδος της ζωής σου”. Συνειδητοποίησα λοιπόν, ότι όλοι μου επεσήμαιναν πόσο ευτυχισμένη είμαι και πόσο όμορφα περνάω. Η δική μου αλήθεια όμως ήταν άλλη.

Την ημέρα που γεννήθηκε η κόρη μου, η Αλίκη, γεννήθηκε και μια νέα μαμά που δεν προλαβαίνει ούτε ν' αναπνεύσει. Κάθε ημέρα μου ξεκινά σαν κάποιος να κρατά ένα πιστόλι πάνω από το προσκέφαλό μου και με το που ξημερώνει, πατά τη σκανδάλη και φωνάζει "Πάμε!" κι εγώ ξεκινώ έναν αγώνα αντοχής. Όλη μου η μέρα είναι γεμάτη με τη φροντίδα του μωρού κι αυτό σύμφωνα με τα λεγόμενα του κόσμου πρέπει να με γεμίζει και να ικανοποιεί. Όταν όμως κοιτιέμαι στον καθρέφτη δεν είμαι εγώ πια. Είμαι μια άλλη, σ' ένα άλλο σώμα, με μια άλλη ψυχή. Δεν αναγνωρίζω το πρόσωπό μου, δεν μπορώ να φορέσω τα ρούχα μου, δεν είμαι πια η νέα, ωραία και πετυχημένη. Είμαι μια καινούρια μαμά που έχει χάσει τον εαυτό της και παλεύει, άλλοτε για να θυμηθεί τι της άρεσε να κάνει παλιά και άλλοτε ακόμα και για να υπάρξει. Μου λείπει εκείνο το ανεξάρτητο κορίτσι, που γύρναγε σε άδειο σπίτι, έβγαινε τα βράδια και κοιμόταν μόνη της στο διπλό κρεβάτι. Κι όταν μια μέρα τόλμησα να παραδεχτώ στον άντρα μου ότι νοσταλγώ την παλιά μου ζωή, πήρα την εξής απάντηση: "Δηλαδή ήσουν καλύτερα χωρίς το παιδί;". Γιατί όταν είσαι μαμά και νοσταλγείς τον παλιό σου εαυτό, αυτόματα σημαίνει ότι αρνείσαι το παιδί σου. Γιατί αυτό που περιμένουν ν’ ακούσουν όλοι από μια νέα μαμά είναι ότι όταν κρατούν το αγγελούδι τους, τα ξεχνούν όλα. Ε όχι λοιπόν, συγνώμη αν θίγω την ιεροσύνη της μητρότητας, αλλά τίποτα δεν ξεχνάω, όταν αγκαλιάζω το παιδί μου. Δεν ξεχνάω ότι έκανα κάθε μέρα εμετό όσο ήμουν έγκυος, ότι δεν μπορούσα να πιω ένα ολόκληρο ποτήρι νερό, δεν μπορούσα ν' αναπνεύσω, να κοιμηθώ. Ούτε ξεχνάω τον πόνο που πέρασα εκείνες τις 15 ώρες που το γεννούσα. Δεν ξεχνάω αυτό που είδα στον καθρέφτη όταν γύρισα από το νοσοκομείο. Έφυγα από το σπίτι μου νέα, όμορφη και αισιόδοξη και γύρισα κουρασμένη, σχεδόν γερασμένη από τους πόνους και με την πιο βαριά ευθύνη στις πλάτες μου, να μεγαλώσω έναν άνθρωπο. Πλέον, όταν βλέπω άλλες μαμάδες στο δρόμο νιώθω σα ν΄ανήκουμε όλες μας σε κάποια μυστική οργάνωση που έχει δημιουργηθεί για τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους και γι αυτό το σκοπό πρέπει ν’ αγωνιστούμε και ν’ αντέξουμε κάθε δοκιμασία.

Η εξάντληση, οι νέες υποχρεώσεις που μπαίνουν σε προτεραιότητα, η έλλειψη προσωπικού χρόνου, σε εξαναγκάζουν να γίνεις κάτι άλλο, μια νέα προσωπικότητα που θα χωρέσει μητρότητα, επάγγελμα, ενδιαφέροντα, νοικοκυροσύνη, ερωτική σχέση και φιλία σε μόνο 24 ώρες. Γιατί η γυναίκα καλείται να τα κάνει όλα αυτά καθημερινά και να δώσει το καλύτερο σκορ. Κι όταν αυτές οι απαιτήσεις μας πνίγουν, τότε κλεινόμαστε στην τουαλέτα για να κλάψουμε κρυφά.

Αντι-ηρωίδα μαμά

Αν κι εσείς θέλετε να μοιραστείτε την προσωπική σας ιστορία μητρότητας, ακόμα και τις πιο «αντι-ηρωικές» στιγμές, στείλτε μας το κείμενό σας εδώ. Η φωνή σας μπορεί να γίνει η φωνή άλλων μαμάδων που νιώθουν το ίδιο.