Δυσάρεστες ειδήσεις: Τις μοιραζόμαστε ή όχι με τα μικρά παιδιά;

Οι δυσάρεστες ειδήσεις είναι πια παντού. Ακόμα και όταν προσπαθούμε να προστατευτούμε, μας "βρίσκουν" στο κινητό, στα κοινωνικά δίκτυα, σε μια τυχαία συζήτηση. Κάπου εκεί γεννιέται ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα της σύγχρονης γονεϊκότητας: αφήνουμε τα παιδιά να ζουν σε μια προστατευμένη φούσκα αθωότητας ή αρχίζουμε σιγά σιγά να τα φέρνουμε σε επαφή με την πραγματικότητα με μέτρο, στον βαθμό που μπορούν να την αντέξουν;

Είναι οι ειδήσεις τρομακτικές για τα παιδιά; Τι λένε οι ειδικοί

Πόσα πρέπει να λέμε στα παιδιά;

Πολλοί γονείς κάνουν σιωπηλά την ίδια ερώτηση. Πόσα από τον κόσμο πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά; Πότε η προστασία μετατρέπεται σε υπερβολική θωράκιση και πότε η ειλικρίνεια γίνεται συντριπτική;

Με τη συνεχή έκθεση σε τίτλους ειδήσεων και εικόνες που δύσκολα φιλτράρονται, το να αποφασίσει κανείς τι να μοιραστεί και τι να κρατήσει μακριά έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο λεπτές ισορροπίες της γονικής μέριμνας.

Πώς μιλάμε σε ένα μικρό παιδί για την αποτυχία ή τα λάθη;

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ενημέρωση, αλλά η καλλιέργεια παιδιών με ενσυναίσθηση και επίγνωση, χωρίς να φορτωθούν ευθύνες και αγωνίες για έναν κόσμο που δεν τους αναλογεί.

Όπως εξηγεί στο todaysparent.com η ψυχολόγος Δρ. Adrian Oxman τα παιδιά δεν χρειάζονται όλες τις πληροφορίες. Χρειάζονται βοήθεια για να κατανοήσουν τον κόσμο με τρόπο που να μπορεί να διαχειριστεί το νευρικό τους σύστημα. Προτρέπει λοιπόιν τους γονείς, πριν μοιραστούν τα δυσάρεστα νέα, να αναρωτιούνται πρώτα γιατί τα μοιράζονται και τι ελπίζουν να αποκομίσει το παιδί. Αν το αποτέλεσμα είναι φόβος ή σύγχυση, χωρίς κάποιο συμπέρασμα κατάλληλο για την ηλικία του, τότε είναι απολύτως θεμιτό να υπάρξει δισταγμός.

Πώς να μιλάμε στα παιδιά μας για κοινωνικά θέματα

Η ίδια τονίζει πως η περιέργεια του παιδιού θα πρέπει να καθοδηγεί το βάθος της συζήτησης. Οι πληροφορίες χρειάζεται να δίνονται σε μικρές, διαχειρίσιμες δόσεις, με συνεχή έλεγχο και επαναδιαβεβαίωση. Η αίσθηση ασφάλειας δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας. Το θέμα δεν είναι να κρύβουμε τον κόσμο από τα παιδιά, αλλά να τους τον εξηγούμε όσο μπορούν να τον καταλάβουν, κάνοντάς τα να νιώθουν ασφαλή. Ειδικά στις μικρές ηλικίες, το να καθησυχάζουμε ένα παιδί δεν είναι ανειλικρίνεια, είναι ανάγκη.

Τα παιδιά εκτίθενται σε επιβλαβές περιεχόμενο που ο εγκέφαλός τους δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί

Λεπτή η γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και την προστασία

Γίνεται ξεκάθαρο είναι πως αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην προστασία και την ειλικρίνεια, ανάμεσα στο τι χρειάζεται να γνωρίζει ένα παιδί και στο τι δεν είναι ακόμη έτοιμο να διαχειριστεί, δεν είναι σταθερή ούτε μπορεί να οριστεί με ακρίβεια. Δεν μένει ποτέ στο ίδιο σημείο, γιατί μετακινείται συνεχώς μαζί με το παιδί, τη φάση που διανύει, τη συναισθηματική του αντοχή και τις συνθήκες της κάθε στιγμής. Άλλοτε χρειάζεται περισσότερη προστασία και άλλοτε περισσότερο χώρο για ερωτήσεις και εξηγήσεις.

Πώς πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για το θάνατο και το πένθος;

Η γονεϊκότητα δεν είναι μια απόφαση που παίρνεται μία φορά και ισχύει για πάντα, αλλά μια διαρκής διαδικασία παρατήρησης και προσαρμογής. Έχει να κάνει με το να ακούμε προσεκτικά, να απαντάμε όσα πιο απλά και ρεαλιστικά μπορούμε στις ερωτήσεις των παιδιών - όχι σε όσα φοβάμαστε εμείς - και να αναγνωρίζουμε πότε μια παύση, μια σιωπή ή μια αγκαλιά είναι πιο χρήσιμη από οποιαδήποτε λέξη.

Τα σημάδια που μαρτυρούν ότι το παιδί σας αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας

Δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις ούτε απόλυτες συνταγές. Υπάρχει μόνο η καθημερινή προσπάθεια: να μεγαλώσουμε παιδιά που θα νιώθουν αρκετά ασφαλή ώστε, όταν έρθει η ώρα, να μπορούν να σταθούν απέναντι στον κόσμο χωρίς φόβο.

Προς το παρόν, αυτό μοιάζει με το πιο σωστό σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει κανείς, σύμφωνα με την Δρ. Adrian Oxman .