«Πώς ξεπέρασα το bullying και ξαναβρήκα τον εαυτό μου» - Η μαρτυρία μιας 16χρονης

Με τα περιστατικά βίας μεταξύ των ανηλίκων να αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, η αντιμετώπιση και η κατανόηση του φαινομένου είναι ένα θέμα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Γιατί έχουν ξεφύγει τα περιστατικά βίας μεταξύ των ανηλίκων;Ο ρόλος της οικογένειας και τα νέα μέτρα

Μία από τις πιο συχνές βίας είναι το bullying, οι επιπτώσεις του οποίου δεν περιορίζονται μόνο στη σχολική τάξη αλλά αφήνουν βαθιά ψυχολογικά τραύματα και επηρεάζουν την καθημερινότητα και την αυτοεκτίμηση των παιδιών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η προσωπική εμπειρία της 16χρονης Stephanie από το εξωτερικό μας θυμίζει ότι το bullying μπορεί να συμβεί σε κάθε παιδί, ανεξάρτητα από το περιβάλλον ή την καταγωγή του. Η μαρτυρία της δείχνει όχι μόνο τις δυσκολίες και τον πόνο που βιώνουν τα θύματα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να βρουν δύναμη και να υπερβούν τις τραυματικές εμπειρίες.

«Με λένε Stephanie είμαι 16 ετών και έχω μια εμπειρία bullying που θα ήθελα να μοιραστώ με την ελπίδα να εμπνεύσω και να βοηθήσω νέους ανθρώπους που περνούν τραυματικές καταστάσεις.

Για τρία χρόνια δεχόμουν bullying από πέντε αγόρια. Το bullying είναι κάτι απεχθές, όμως δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει, καταστρέφοντας ζωές ενώ στην πραγματικότητα κάνει τους ανθρώπους πιο δυνατούς.

Μπορεί η επιθετικότητα των παιδιών να οφείλεται ως έναν βαθμό και στις γονεϊκές συμπεριφορές;

Αυτή είναι η ιστορία μου…

Ήμουν μόλις 12 ετών όταν ξεκίνησε το bullying, ωστόσο δεν μίλησα σε κανέναν μέχρι τα 13 μου. Στην πρώτη χρονιά του γυμνασίου ήταν κυρίως λεκτικό. Με αποκαλούσαν συνεχώς «χοντρή» και έκαναν ειρωνικά σχόλια εις βάρος μου. Τότε πίστευα πως αυτό ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί, όμως έκανα λάθος.

Στη συνέχεια το bullying έγινε σωματικό. Ο αρχηγός της ομάδας με χτύπησε στο αριστερό μου χέρι, αφήνοντάς μου μελανιά, και με κλώτσησε στο πόδι «γιατί έτσι ήθελε», λέγοντας ότι ήταν «απλώς ένα αστείο». Δεν μίλησα σε κανέναν, πιστεύοντας πως δεν θα ξανασυμβεί. Η μητέρα μου παρατήρησε τις μελανιές, όμως εγώ της είπα ότι «χτύπησα σε μια πόρτα» και ότι «έπεσα πάνω στο τραπέζι». Τελικά βρήκα το κουράγιο να της πω την αλήθεια. Η μητέρα μου και η γιαγιά μου με πήγαν στο σχολείο, στο Κέντρο Μαθησιακής Υποστήριξης.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να νιώθω ακόμη πιο φοβισμένη, καθώς οι φίλοι του αγοριού με αποκαλούσαν «ρουφιάνα». Το αγόρι απομονώθηκε για μία ημέρα για να διαπιστωθεί αν θα άλλαζε συμπεριφορά. Την επόμενη μέρα, όμως, μαζί με την παρέα του με έσπρωξαν στο πάτωμα.

Ποια είναι τα αίτια της τεράστιας έκρηξης βίας μεταξύ των ανηλίκων;

Δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια ντροπή.

Τα σχόλια για το βάρος μου δεν σταμάτησαν ποτέ. Εξαιτίας της λεκτικής βίας ανέπτυξα διατροφική διαταραχή, κάτι που κανείς δεν είχε αντιληφθεί, καθώς φοβόμουν ότι αν μιλούσα, οι θύτες θα με χαρακτήριζαν ξανά «ρουφιάνα». Όταν η κατάσταση χειροτέρευε, είπα σε μια καθηγήτριά μου ότι έχω διατροφική διαταραχή και εκείνη απάντησε: «Την επόμενη φορά δεν θα αποκαλώ τις φίλες μου χοντρές, γιατί μπορεί να έχουν ανορεξία ». Έγινα τόσο αρνητική απέναντι στο φαγητό, που όταν αγόραζα κάτι από το κυλικείο το πετούσα στα σκουπίδια. Θυμάμαι μια μέρα που είχαμε προβολή ταινίας στο σχολείο και τα αγόρια με έπεισαν να κάνουμε διαγωνισμό ποιος θα φάει περισσότερο, λέγοντάς μου ότι αν κέρδιζα θα με άφηναν ήσυχη. Δέχτηκα. Όμως, επειδή έπασχα από ανορεξία, δεν έφαγα τίποτα.

Το κατάλαβαν και το bullying συνεχίστηκε.

Δύο αστυνομικοί ήρθαν στο σπίτι μου για να καταγράψουν λεπτομερώς τα περιστατικά. Φοβόμουν πολύ για το πώς θα αντιδρούσαν οι θύτες. Την επόμενη ημέρα, εγώ και το αγόρι κληθήκαμε στο γραφείο του σχολείου για να δώσουμε κατάθεση. Η υπόθεση είχε φτάσει εκεί, επειδή ο υπεύθυνος τάξης δεν είχε επιβάλει κάποια ουσιαστική τιμωρία. Έτσι, άρχισα να χάνω την εμπιστοσύνη μου στους περισσότερους ενήλικες του σχολείου. Το αγόρι δεν φάνηκε να επηρεάζεται από την εμπλοκή της αστυνομίας, αφού μέσα στην ίδια εβδομάδα άρχισε να κλωτσά συνεχώς την καρέκλα μου.

Η σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία έγιναν πλέον αφόρητες. Μια μέρα πήρα μια λεπίδα από μια ξύστρα στο σχολείο και αυτοτραυματίστηκα στο χέρι μου. Ήμουν τόσο καταθλιπτική που δεν σκεφτόμουν καν τη ζωή ή τον θάνατο. Η μητέρα μου όμως είδε τα σημάδια και τότε άνοιξα την καρδιά μου και της είπα τα πάντα.

Τα παιδιά έχουν εθιστεί στη βία και δείχνουν ανοχή σε αυτή;

Όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω μαθήματα GCSE, ήθελα να πάρω το μάθημα του θεάτρου, όμως το είχε επιλέξει και ο θύτης μου, οπότε δεν τόλμησα. Παρ’ όλα αυτά, γνώρισα μια ομάδα που ονομάζεται Raised Voices, ένα θεατρικό πρόγραμμα του Arc Theatre. Ήμουν φοβισμένη και χωρίς καμία αυτοπεποίθηση. Μέσα από την ομάδα συμμετείχα σε ταινίες, είτε σε μικρούς είτε σε μεγάλους ρόλους, και μίλησα ανοιχτά για κοινωνικά ζητήματα, όπως το bullying. Κάθε δύο τρίμηνα ψηφίζουμε μια νεαρή κοπέλα για το βραβείο Jack Petchey με τίτλο «Outstanding Achiever».

Φέτος, έλαβα τις περισσότερες ψήφους και κέρδισα το βραβείο. Για μένα αυτό αποτελεί τεράστιο επίτευγμα, αποτέλεσμα της προσπάθειάς μου μέσα στην ομάδα. Οι προκλήσεις που αντιμετώπισα και η δύναμη που έδειξα με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο περήφανη πρέπει να είμαι για τον εαυτό μου.

Νεανική παραβατικότητα: Τι ωθεί τα παιδιά στη βία;

Με τη στήριξη της οικογένειάς μου και του Arc Theatre, βρήκα το κουράγιο να εκφράσω όσα έζησα. Ο μόνος τρόπος για να αρχίσω να θεραπεύομαι ήταν να γράφω ποιήματα με λέξεις γεμάτες νόημα. Σήμερα μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω από το να γράφω: μπορώ να βρίσκω τη φωνή μου και να λέω στους ανθρώπους πόσα έχω ξεπεράσει και πόσο δυνατή είμαι.

Οι θύτες δεν νικούν ποτέ όταν σηκώνεσαι και λες «όχι». Το απέδειξα.

Με τη βοήθεια των φίλων και της οικογένειάς μου, είμαι περήφανη να πω ότι είμαι πιο δυνατή απ’ όσο ποτέ φανταζόμουν».

Τι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και στην ανοχή στη βία;