Νιώθεις ποτέ ότι όλα όσα κάνεις στο σπίτι είναι αόρατα ( κι εσύ μαζί);

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς πριν από όλους, συμμαζεύεις το σπίτι, ετοιμάζεις πρωινό και περνάς ολόκληρη τη μέρα συντονίζοντας ατελείωτες υποχρεώσεις.

Κι όμως, όταν το σπίτι ησυχάζει το βράδυ, μια σκέψη σε κυριεύει: «γιατί νιώθω ότι κανείς δεν βλέπει όσα κάνω;»

Αν έχεις νιώσει ποτέ «αόρατη» μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη.

Η «αόρατη» εργασία των μαμάδων στο σπίτι έχει επιστημονική βάση - Η αφήγηση αυτή πρέπει να αλλάξει

'Οταν νιώθεις αόρατη στο ίδιο σου το σπίτι

Η μητρότητα φέρνει απέραντη αγάπη αλλά και ατελείωτες υποχρεώσεις. Ταΐσματα, πλυντήρια, μαγειρέματα, δουλειές, και μια συνεχή προσπάθεια να βρεις έστω λίγα λεπτά για τον εαυτό σου. Δεν είναι περίεργο που πολλές μαμάδες νιώθουν ότι δίνουν τα πάντα, αλλά παίρνουν ελάχιστη αναγνώριση.

Ίσως να ακούσεις ένα «ευχαριστώ», όμως συχνά ακολουθείται από άλλη μια απαίτηση, άλλη μια αγγαρεία, άλλη μια ρουτίνα ύπνου. Σιγά-σιγά, αρχίζεις να νιώθεις ότι όσα κάνεις θεωρούνται δεδομένα...

Το να νιώθεις ότι δεν αναγνωρίζουν όλα όσα προσφέρεις καθημερινά, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς την οικογένειά σου. Σημαίνει ότι οι συναισθηματικές σου ανάγκες περνούν απαρατήρητες. Όταν επενδύεις τόση ενέργεια για να λειτουργούν όλα ομαλά, είναι φυσικό να θέλεις αναγνώριση. Χωρίς αυτήν, η κούραση μπορεί να μετατραπεί σε θυμό, ενοχή και μια σιωπηλή σκέψη: «Με βλέπει κανείς πραγματικά;»

Αυτό το συναισθηματικό κενό συχνά δημιουργείται επειδή η καθημερινή προσφορά της μητέρας - όπως η οργάνωση, η πρόβλεψη αναγκών ή η παρηγοριά ενός παιδιού - είναι αόρατη. Είναι μια μορφή αγάπης που κρατά το σπίτι όρθιο, αλλά σπάνια αναγνωρίζεται.

Η αόρατη δουλειά της μαμάς που δεν εργάζεται

Κατανοώντας το νοητικό και συναισθηματικό φορτίο

Για να καταλάβεις γιατί νιώθεις έτσι, ας μιλήσουμε για το λεγόμενο «νοητικό φορτίο». Είναι όλη αυτή η αόρατη διαδικασία σκέψης: τι θα φάμε, πότε είναι το επόμενο ραντεβού στον παιδίατρο, αν το αναπτυξιακό άλμα του μωρού θα επηρεάσει τον ύπνο. Όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα, στο μυαλό σου.

Το βάρος αυτό είναι μεγάλο, γιατί δεν φαίνεται. Δεν περιγράφεις πάντα τις δεκάδες μικρές αποφάσεις που παίρνεις καθημερινά, κι έτσι οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται την προσπάθεια. Με τον καιρό, η αόρατη προσπάθεια φέρνει και ....αόρατη αναγνώριση.

Το ίδιο ισχύει και για τη συναισθηματική εργασία: παρηγορείς, ηρεμείς, διαχειρίζεσαι εκρήξεις, εξομαλύνεις εντάσεις. Αυτή η ενέργεια δεν αφήνει χειροπιαστό αποτέλεσμα, αλλά κοστίζει. Και όταν δεν αναγνωρίζεται, γεννά το αίσθημα ότι δεν σε βλέπουν.

Δεν ξέρω μαμά που να μην έχει νιώσει κάποια στιγμή αόρατη

Από την επίγνωση στην αλλαγή

Τα καλά νέα είναι ότι μπορείς σταδιακά να αλλάξεις αυτή τη δυναμική. Δεν χρειάζεται να απαιτήσεις ευγνωμοσύνη - χρειάζεται να καλλιεργήσεις κατανόηση. Ξεκίνα εκφράζοντας ειλικρινά τα συναισθήματά σου: «Τον τελευταίο καιρό νιώθω λίγο αόρατη». Μια τέτοια φράση ανοίγει διάλογο χωρίς σύγκρουση.

Αντί για: «τα κάνω όλα», είναι προτιμότερο να πεις: «με βοηθά όταν αναγνωρίζεις πόσο χρόνο αφιερώνω στο φαγητό».

Μοιράσου το νοητικό φορτίο: Κατέγραψε τις επαναλαμβανόμενες δουλειές και μοίρασέ τες. Όταν φαίνονται γραπτώς, αποκτούν αξία.

Δεν χρειάζεσαι άδεια για να είσαι περήφανη για όσα κάνεις.

Και θυμήσου: τα παιδιά μαθαίνουν την ευγνωμοσύνη βλέποντάς σε.

Πώς μια μαμά κατάφερε να αποδείξει ότι ήταν «αόρατη» για τους άλλους από τη στιγμή που έγινε μητέρα

Ξαναβρίσκοντας ηρεμία και στήριξη

Το να νιώθεις ότι σε βλέπουν ξεκινά από μέσα σου αλλά δυναμώνει με τα σωστά εργαλεία και τη σωστή υποστήριξη. Δεν χρειάζεται να είσαι «τέλεια μαμά», χρειάζεται να θυμάσαι ότι κάνεις αρκετά.

Γιατί κάθε μαμά αξίζει ηρεμία, στήριξη και αναγνώριση.