Μας λένε ότι κακομαθαίνουμε τα μωρά μας… αλλά εμείς ξέρουμε καλύτερα

Είναι 3 τα ξημερώματα και το μωρό σου κουνιέται δίπλα σου. Το μικρό του σώμα ψάχνει τη ζεστασιά σου. Μισοκοιμισμένη το φέρνεις στο στήθος και νιώθεις το γάλα να κατεβαίνει καθώς πιάνει τη θηλή. Στο σκοτάδι, η αναπνοή του συγχρονίζεται με τη δική σου και ξαναβυθίζεται ήρεμο στον ύπνο.

Αυτό είναι το φυσικό. Το ξέρει το σώμα σου. Το ξέρει το μωρό σου. Κι όμως, ακόμα και σε αυτές τις ιερές στιγμές, οι φωνές του κόσμου βρίσκουν τρόπο να τρυπώσουν: «Δημιουργείς κακές συνήθειες». «Δεν θα μάθει ποτέ να κοιμάται μόνο του». «Το κάνεις υπερβολικά εξαρτημένο».

Μητρότητα χωρίς οδηγό: Οι αλήθειες που κανείς δεν μου είπε

Οι αντιφάσεις της κοινωνίας

Αυτά τα μηνύματα σπέρνουν αμφιβολία μέσα μας. Και την ίδια στιγμή, οι ίδιοι άνθρωποι που μας συμβουλεύουν, περνούν ώρες χαζεύοντας το κινητό τους γιατί δεν μπορούν να κοιμηθούν χωρίς βοήθεια. Κι όμως, το μερικών ημερών - μηνών μωρό μας πρέπει να τα καταφέρει μόνο του.

Ζούμε σε μια κοινωνία που περιμένει από τα βρέφη να δείξουν «ανεξαρτησία», ενώ στην πραγματικότητα είναι βιολογικά φτιαγμένα για απόλυτη εξάρτηση. Μας προτρέπουν να αγνοούμε τα κλάματά τους, ενώ μας πουλάνε μηχανικές συσκευές που μιμούνται την παρουσία μας – λευκούς θορύβους που θυμίζουν τον χτύπο της καρδιάς μας, πιπίλες που αντικαθιστούν το στήθος μας.

Η αλήθεια της επιστήμης

Η έρευνα όμως λέει άλλα. Τα παιδιά που τα παρηγορούμε και ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες τους, αναπτύσσουν καλύτερη συναισθηματική ρύθμιση. Κάθε φορά που καθησυχάζουμε το μωρό μας, δημιουργούμε νευρικές συνδέσεις που θα το βοηθήσουν να διαχειριστεί μόνο του τα συναισθήματά του στο μέλλον. Τα μωρά που βρίσκουν γονείς παρόντες και σταθερούς δεν γίνονται πιο εξαρτημένα. Γίνονται πιο ασφαλή και αργότερα πιο αυτόνομα. Ο ύπνος με θηλασμό δεν είναι «κακή συνήθεια», αλλά βιολογικός μηχανισμός. Το συγκοίμισμα δεν είναι «μια κακή συνήθεια» αλλά ο τρόπος που κοιμόταν η ανθρωπότητα για αιώνες.

Δεν είμαι η μαμά που πίστευα ότι θα ήμουν...

Η σοφία του ενστίκτου

Πέρα από την επιστήμη, υπάρχει κάτι ακόμα πιο δυνατό: το μητρικό ένστικτο . Η παρόρμηση να πάρεις το μωρό σου αγκαλιά όταν κλαίει δεν είναι αδυναμία, είναι βιολογία. Η ανάγκη να το παρηγορήσεις είναι αγάπη στην πιο αγνή της μορφή.
Ξέρεις, βαθιά μέσα σου, τι χρειάζεται το παιδί σου. Το νιώθεις στην καρδιά που χτυπά δυνατά όταν κλαίει, στα χέρια που πονούν όταν δεν το κρατούν, στο σώμα σου που χαλαρώνει μόλις το αγκαλιάσεις.

Η μαγεία αυτής της σύντομης περιόδου

Αυτή η φάση κρατάει τόσο λίγο. Το μωρό που χρειάζεται να το νανουρίζεις θα γίνει το παιδί που θα σε καληνυχτίζει μόνο του. Το μικρό που χώρεσε στην αγκαλιά σου θα γίνει ο έφηβος που θα γεμίζει το κρεβάτι. Οι αναμνήσεις αυτών των στιγμών θα μείνουν πολύ περισσότερο από τα ξενύχτια. Και τότε θα τις νοσταλγείς.

Εμπιστεύσου τον εαυτό σου

Όταν μας λένε «θα το κακομάθεις», ας θυμόμαστε: το κλάμα του μωρού στις 2 τα ξημερώματα δεν είναι χειρισμός, είναι επικοινωνία. Η αγκαλιά δεν δημιουργεί εξάρτηση, χτίζει σιγουριά. Ο θηλασμός δεν είναι αδυναμία, είναι συνέχεια ζωής. Η ανταπόκριση δεν είναι υπερβολή, είναι αγάπη χωρίς ωράριο.
Η αγάπη δεν κακομαθαίνει. Η παρηγοριά είναι ανάγκη. Και η φροντίδα σήμερα είναι το θεμέλιο της αυτονομίας αύριο.

5 μαθήματα γονεϊκότητας που δεν γράφονται σε κανένα βιβλίο

Το δικό μας «ξέρουμε»

Ο κόσμος θα συνεχίσει να μας κουνά το δάχτυλο. Να μας κρίνει. Να μας συμβουλεύει. Αλλά στη σιωπή της νύχτας, με το παιδί στην αγκαλιά και την καρδιά μας γεμάτη, ξέρουμε.

Και αυτό το «ξέρουμε» είναι η αληθινή μας δύναμη.