Εκπαίδευση σήμερα: Τι ζητούν πραγματικά οι γονείς

Οι περισσότεροι γονείς σήμερα δεν ζητάμε ένα τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν ζητάμε θαύματα, ούτε αριστεία στα χαρτιά. Ζητάμε κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο δύσκολο: σεβασμό για τα παιδιά μας. Ένα σχολείο που θα τα βλέπει ως ανθρώπους και όχι ως αριθμούς, απουσίες, βαθμούς ή «προβλήματα προς διαχείριση».

Ο γονιός δεν είναι δάσκαλος

Θέλουμε καθηγητές που θα αφουγκράζονται τους μαθητές τους. Που θα στέκονται δίπλα τους, όχι απέναντί τους. Που θα παλεύουν για τα δικαιώματα των παιδιών και όχι πρωτίστως για τα δικά τους. Όπως ακριβώς κάνουν οι περισσότεροι γονείς: βάζουν πάνω απ’ όλα τα παιδιά τους, ακόμα κι όταν κουράζονται, ακόμα κι όταν διαφωνούν, ακόμα κι όταν τα πράγματα είναι δύσκολα.

Ιδιαίτερα στο γυμνάσιο και στο λύκειο -στις πιο ευαίσθητες ηλικίες- ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι απλώς διδακτικός. Είναι παιδαγωγικός, ανθρώπινος, καθοριστικός. Εκεί διαμορφώνεται η σχέση του παιδιού με τη γνώση, την εξουσία, την κοινωνία, τον ίδιο του τον εαυτό. Εκεί κρίνεται αν το σχολείο θα είναι χώρος ασφάλειας ή χώρος απόρριψης.

Φυσικά, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε όλους τους εκπαιδευτικούς. Υπάρχουν πολλοί -πάρα πολλοί- που κάνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα προβλέπει ο ρόλος τους. Εκπαιδευτικοί που φέρνουν δικό τους μπογιατζή για να βάψουν την τάξη τους. Που αγοράζουν κουρτίνες για να γίνει ο χώρος πιο ζεστός. Που περιποιούνται την αίθουσα σαν να είναι το δεύτερο σπίτι των παιδιών. Που παίρνουν μια άδεια, κρύα αίθουσα και τη μετατρέπουν σε βιβλιοθήκη. Που βάζουν από την τσέπη τους για ξύλα, ράφια, σκηνικά, για να γίνει η παγωμένη αίθουσα ένας χώρος που να χωρά όνειρα.

Πώς μπορούν οι εκπαιδευτικοί να καλλιεργήσουν την αυτοεκτίμηση στα παιδιά;

Αυτοί οι εκπαιδευτικοί δεν φωνάζουν. Δεν απειλούν. Δεν εξευτελίζουν. Κερδίζουν τον σεβασμό χωρίς να τον απαιτούν. Και το πιο σημαντικό: τα παιδιά θέλουν να πάνε στο μάθημά τους.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο, πικρό ερώτημα: Ποιος από τους πολιτικούς θα έστελνε σήμερα τα παιδιά του σε ένα τυπικό δημόσιο σχολείο όπως λειτουργεί;

Τα πράγματα συχνά μοιάζουν να λειτουργούν ανάποδα. Στέλνονται μηνύματα για τηλεκπαίδευση που δεν γίνεται ποτέ. Καταλήψεις που δεν μπορούν να λήξουν. Σχολεία που παραμένουν χώροι εγκατάλειψης. Ένα σύστημα που δεν καταφέρνει -ή δεν προσπαθεί αρκετά- να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο.

Και τα παιδιά, τελικά, το μισούν. Δεν βρίσκουν νόημα, δεν έχουν κίνητρο, δεν νιώθουν ότι κάποιος τα ακούει. Πηγαίνουν από υποχρέωση, όχι από επιθυμία. Και τότε ζητάμε από τους γονείς να «βάλουν πλάτη». Να διαβάσουν, να στηρίξουν, να εξηγήσουν, να εμψυχώσουν. Μα πόση δουλειά να ρίξει κι ένας γονιός, όταν το παιδί του αντιμετωπίζεται χωρίς σεβασμό από ανθρώπους που έχουν εξουσία επάνω του;

Ναι, υπάρχουν παραβατικοί μαθητές. Υπάρχουν απείθαρχες συμπεριφορές. Υπάρχουν δύσκολες τάξεις. Όμως τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί την απαξίωση, τον σαρκασμό, την έλλειψη ενσυναίσθησης. Ο σεβασμός δεν είναι ανταμοιβή για «καλή συμπεριφορά». Είναι προϋπόθεση παιδείας.

Οι γονείς δεν ζητάμε στρατόπεδα πειθαρχίας. Ζητάμε σχολεία που να μορφώνουν ανθρώπους. Εκπαιδευτικούς που να θυμούνται γιατί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα. Ένα σύστημα που να προστατεύει τα παιδιά, όχι να τα φθείρει.

Τι προκαλεί το άγχος στο σχολείο και πώς μπορούν να βοηθήσουν οι εκπαιδευτικοί

Γιατί ένα παιδί που νιώθει σεβασμό, μαθαίνει.
Ένα παιδί που νιώθει ότι το βλέπουν, ανοίγεται.
Και ένα παιδί που αγαπά το σχολείο, έχει ήδη κερδίσει το πιο δύσκολο μάθημα της ζωής.