Όταν τα παιδιά φεύγουν και οι γονείς σου μεγαλώνουν: η σκληρή αλήθεια της μέσης ηλικίας

Στεκόμουν στο αεροδρόμιο. Περίμενα να επιβιβαστώ για να επιστρέψω στο σπίτι - σε έναν τόπο και μια σκηνή που είχα ζήσει πολλές φορές τα τελευταία 20 χρόνια.

Κι όμως, κάτι εδώ είναι διαφορετικό, τώρα που είμαι και επίσημα στη μέση ηλικία. Γράφουμε συχνά για την αρχή της ζωής, για τα μωρά και τα μικρά παιδιά, και για το τέλος της, όταν αποχαιρετούμε κάποιον που φεύγει.

Όταν το παιδί σου μεγαλώνει, μαθαίνεις να αποχωρίζεσαι πράγματα

Αλλά γιατί δεν μιλάμε περισσότερο για τη μέση ηλικία;

Στα 44 μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη με την χαοτική, ακατάστατη ομορφιά της μέσης ηλικίας. Το μέλλον μπροστά μου μπορεί να φαίνεται τρομακτικό και αβέβαιο, ενώ πίσω, οι εμπειρίες και τα μαθήματα που απέκτησα μπορεί να πληγώνουν.

Πρόσφατα αποχαιρέτησα τον τελευταίο άνθρωπο από τη γενιά των παππούδων μου, και τότε ήταν που το άγχος άρχισε να τρυπώνει.

Συνειδητοποιείς ότι οι γονείς, οι θείες και οι θείοι σου μεγαλώνουν. Η υγεία τους δεν είναι πια όπως παλιά. Γιατί πρέπει να μεγαλώσουν κι αυτοί; Πώς συνεχίζεις τη ζωή χωρίς αυτούς; Δεν είμαι έτοιμη να πάρω εγώ τα ηνία.

Τα παιδιά σου ανοίγουν τα φτερά τους και κερδίζουν την ελευθερία τους, και μαζί έρχεται ένα νέο κύμα ανησυχιών. Θα είναι ασφαλή; Θα κάνουν τις σωστές επιλογές; Γιατί τελευταία ό,τι κι αν λέω ή κάνω φαίνεται λάθος;

«Βλέποντας το μωρό σου να μεγαλώνει» - Τα ανάμεικτα συναισθήματα μιας μαμάς

Το να είμαι μητέρα είναι το πιο δύσκολο και ταυτόχρονα το πιο όμορφο πράγμα που έχω κάνει ποτέ. Μου έδωσε τις μεγαλύτερες χαρές, αλλά και τις πιο δύσκολες στιγμές. Από το να νιώθω ότι δεν θα είμαι ποτέ ξανά μόνη, βρέθηκα να νιώθω μεγάλη μοναξιά. Με ολοκλήρωσε, αλλά κάποιες φορές ένιωσα ότι με ξεπερνούσε. Με διαμόρφωσε, με έπλασε και την επόμενη στιγμή με διέλυσε.

Είναι η πιο σπαρακτική και ταυτόχρονα μαγευτική αντίφαση που θα ζήσω ποτέ.

Το να στέκομαι σε αυτό το αεροδρόμιο δεν είναι απλώς το σημείο ανάμεσα στα δύο μου σπίτια. Είναι το σημείο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν μου, εκεί όπου εξακολουθώ να έχω τόσες ερωτήσεις για το ποια κατεύθυνση να πάρω στο μέλλον.

Τα παιδιά σου δεν σε χρειάζονται πια τόσο. Οι γονείς σου μεγαλώνουν. Η συνταξιοδότηση δεν φαίνεται πια τόσο μακρινή. Έχεις αποφάσεις να πάρεις - και ενώ στα 18, στα 21 ή στα 25 όλα έμοιαζαν συναρπαστικά και ανεξάντλητα, τώρα καταλαβαίνεις πόσο φευγαλέος είναι ο χρόνος και τι σημαίνουν πραγματικά οι επιλογές που κάνεις.

Μαμά δείχνει πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά μέσα από ρεαλιστικά σκίτσα (pics)

Είτε το θέλεις είτε όχι, ο χρόνος προχωρά.

Δεν περιμένει κανέναν. Με τις επιλογές και τις διαδρομές του παρελθόντος πίσω μας και την αβεβαιότητα του μέλλοντος μπροστά μας, στεκόμαστε εδώ, στη μέση, κρατώντας σφιχτά τα παιδιά μας και τους γονείς μας, φοβούμενοι να αφήσουμε οποιονδήποτε από τους δύο να φύγει.