Στη μαμά που έχει κουραστεί να είναι δυνατή

Καταλαβαίνω πολύ καλά το κομπλιμέντο που μου έχουν απευθύνει αμέτρητες φορές:
«Είσαι τόσο δυνατή».

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πάντα ότι δεν συνειδητοποίησα ποτέ πως υπήρχε άλλη επιλογή. Όταν έγινα χήρα στα 42 μου, με τρία μικρά παιδιά, η «δύναμη» ήταν το τελευταίο πράγμα που με απασχολούσε. Κι όμως, φαίνεται να είναι ένας γενικός όρος που καλύπτει όλα τα υπόλοιπα επίθετα που θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει για μένα. Αυτά περιλαμβάνουν αλλά δεν περιορίζονται σε : γενναία, καταπληκτική, μαχήτρια, δυνατή...

«Σαν κι εμένα αλλά ακόμα πιο δυνατή» - Μια μαμά γράφει για το θάρρος της κόρης της

Ξέρω ότι λέγονται με καλή πρόθεση, για να προσφέρουν σε μια πενθούσα χήρα και στα παιδιά της την παρηγοριά ότι έχουν μια «δυνατή μαμά». Οι άνθρωποι καθησυχάζονται από το ευγενικό βλέμμα σου, το χαμόγελο αν και μικρό των στεναχωρημένων παιδιών σου...

Κάνουμε τη θλίψη μας «εύπεπτη» για όλους. Είμαστε δυνατές.

Άλλωστε δεν είναι αυτό που όλοι αναζητούν; Την επιβεβαίωση ότι ναι, είμαστε λυπημένες αλλά η δυνατή μαμά θα τα κρατήσει όλα υπό έλεγχο, θα κρατήσει το καράβι σε πορεία και δεν θα ζητήσει σχεδόν ποτέ βοήθεια...

Τώρα, για όσες από εμάς είμαστε τυχερές και έχουμε λίγους, επιλεγμένους ανθρώπους δίπλα μας, αυτό το βάρος γίνεται λίγο πιο ελαφρύ. Βοηθά το γεγονός ότι υπάρχει ένας ασφαλής χώρος να ανασάνεις, όπου δεν χρειάζεται να είσαι τόσο «δυνατή», όπου μπορείς να κλάψεις, να φωνάξεις και να είσαι ευάλωτη χωρίς κριτική. Η θλίψη της μητέρας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα – όπως και πρέπει. Μαθαίνεις να κλαις στο ντους, στο αυτοκίνητο, στην κουζίνα κρυφά.

Στις πρώτες εκείνες μέρες υπάρχουν αμέτρητες υπενθυμίσεις ότι δεν είσαι δυνατή – ή, πιο σωστά, ότι έχεις κουραστεί αφόρητα να είσαι δυνατή. Οι άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν, αλλά ακόμα και οι πιο πρόθυμοι πρέπει να επιστρέψουν στις ζωές τους. Κάποιοι αθετούν υποσχέσεις ότι θα είναι εκεί για τα παιδιά σου.

Δεν έχει σημασία πώς γέννησες - Είσαι δυνατή μαμά

Αλλά όχι εσύ. Εσύ είσαι η μαμά.

Εσύ είσαι αυτή που τα σηκώνει για το σχολείο, όταν κανείς σας δεν θέλει να βγει από το κρεβάτι. Ετοιμάζεις το φαγητό τους, γιατί μπορεί να είναι το μόνο που θα φάνε όλη μέρα. Κλείνεις ιατρικά ραντεβού, ραντεβού θεραπείας, τα γράφεις σε αθλήματα και δραστηριότητες, γιατί είναι σημαντικό να κάνουν «φυσιολογικά» παιδικά πράγματα. Υπάρχουν ακόμα ορθοδοντικά ραντεβού, οδοντίατροι, συναντήσεις στο σχολείο. Σκουπίζεις τα δάκρυά τους, κάθεσαι δίπλα τους όταν η θλίψη τους είναι ανυπόφορη, κάνεις βόλτες για fast food γιατί θα έκανες τα πάντα για να διώξεις αυτή τη λύπη, έστω και για πέντε λεπτά. Ελέγχεις τις εργασίες τους, παρόλο που όλοι ξέρετε ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν σημασία. Ξέρεις τι έχει σημασία – και δεν είναι ένα ημερολόγιο ανάγνωσης – αλλά το κάνεις έτσι κι αλλιώς.

Είσαι δυνατή.

Τα παιδιά σου μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, γιατί καταλαβαίνουν την πραγματική απώλεια, το αληθινό πένθος, και έχουν ενσυναίσθηση για όσους το βιώνουν. Θα βλέπουν πάντα τον κόσμο με πιο κουρασμένα μάτια, γιατί ξέρουν ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη. Και αυτό σε σκοτώνει. Σε διαλύει να βλέπεις τα μωρά σου να ρίχνονται τόσο νωρίς στον κόσμο του φόβου και της απώλειας, γνωρίζοντας ότι υπάρχει αθωότητα που δεν θα πάρουν ποτέ πίσω.

Αλλά εσύ κλαις στο ντους. Σκουπίζεις τα δάκρυα και οδηγείς μέχρι το γήπεδο. Δείχνεις στον κόσμο πόσο δυνατή είσαι ενώ νιώθεις το αντίθετο. Εκνευρίζεσαι με υπέροχους φίλους που έχουν υποστηρικτικούς συζύγους, γιατί, ε, αυτό ακούγεται πραγματικά ωραίο. Παραπονιέσαι που είσαι ταυτόχρονα Άγιος Βασίλης, Λαγός του Πάσχα και Elf on the Shelf, αλλά παρ’ όλα αυτά το λατρεύεις.

Το κάνεις γιατί είσαι δυνατή. Δέχεσαι τα κομπλιμέντα για το πόσο καλά τα καταφέρνεις.
«Έχουμε καλές και κακές μέρες, αλλά τα βγάζουμε πέρα», απαντάς σε κάθε άνθρωπο που ρωτά.

Πώς μια μαμά γίνεται δυνατότερη μέσα στις αδύναμες στιγμές

Είναι αλήθεια; Ναι. Αλλά δεν αγγίζει καν την επιφάνεια.

Όταν σου λένε ότι είσαι «δυνατή», σε βλέπω. Καταλαβαίνω πώς μοιάζει πραγματικά, μέρα με τη μέρα, αυτή η δύναμη. Είναι χαοτική. Είναι γεμάτη δάκρυα, χαμένες σχολικές μέρες, καθυστερημένες εργασίες, fast food, άπλυτα πιάτα, ξεχασμένες άδειες.

Και παρ’ όλα αυτά, η ζωή συνεχίζεται. Προσπαθείς – πραγματικά προσπαθείς. Με κάθε κύτταρο του σώματός σου, κάθε μέρα, να είσαι μαμά και μπαμπάς. Υποστηρικτής και καθοδηγητής. Παρηγορητής και κινητήριος δύναμη.

Ξέρεις τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «δυνατή». Είναι σαν να ανήκεις σε μια θλιβερή λέσχη που είναι ταυτόχρονα γεμάτη χαρά, αγκαλιές, δάκρυα ευτυχίας και ευγνωμοσύνη που έχεις την ευκαιρία να είσαι η μαμά τους.

«Σαν κι εμένα αλλά ακόμα πιο δυνατή» - Μια μαμά γράφει για το θάρρος της κόρης της

Ναι, είσαι δυνατή - και μην το ξεχάσεις ποτέ.