«Μαμά, κατέβασε τη φωτογραφία» - Τι έμαθα για τα όρια στα social media από την κόρη μου

Η πρώτη φορά που η κόρη μου μού είπε να σβήσω μια φωτογραφία της από τα social ήταν σε ηλικία 10 ετών.

Είχα ανεβάσει μια δική της που θεωρούσα αξιολάτρευτη: φορούσε ένα ροζ φόρεμα που κυμάτιζε, με σοκολατένιο γλάσο στα μάγουλα και το φόρεμά της. Για μένα ήταν μια τέλεια ατέλεια, μία από αυτές τις κλασικές στιγμές που οι γονείς γελούν για χρόνια. Για εκείνη, ήταν εξευτελιστικό. Mε σταυρωμένα τα χέρια και φωνή σταθερή μου είπε με τρόπο που με αιφνιδίασε: «Μαμά, κατέβασε τη φωτογραφία».

«Αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, συνέχισε να ...σκρολάρεις» - Το μήνυμα μιας μαμάς προς όλους μας

Μεγάλωσα στην εποχή των φιλμ και των άλμπουμ φωτογραφιών. Αν οι γονείς μου με έβγαζαν φωτογραφία με μούτρα ή με μύξες, οι φωτογραφίες αυτές φυλάσσονταν σε θήκες όπου τις έβλεπε μόνο η οικογένεια. Μέχρι να επιστρέψουν τα prints από το φωτογραφείο, η στιγμή είχε ήδη περάσει και αν ήσουν τυχερός, ίσως ξεχαστεί. Κανέναν δεν ενδιέφερε ότι φορούσα το ίδιο μπλουζάκι Winnie the Pooh για τρία χρόνια ή ότι τα μαλλιά μου ήταν στραβά επειδή με άφησαν να τα κόψω μόνη μου. Αυτές οι φωτογραφίες υπήρχαν, αλλά δεν με ακολουθούσαν στο γυμνάσιο ούτε εμφανίζονταν χρόνια αργότερα σε συνέντευξη για δουλειά.

Τα παιδιά μας δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια.

Η παιδική τους ηλικία καταγράφεται σε πραγματικό χρόνο, μία ανάρτηση μετά την άλλη και η μόνιμη φύση αυτής της αρχειοθέτησης είναι κάτι που δεν είχα σκεφτεί μέχρι που είδα το πρόσωπο της κόρης μου εκείνη τη μέρα. Δεν τεκμηρίωνα απλώς τη ζωή — διαμόρφωνα την ταυτότητά της πριν καν έχει λόγο σε αυτό.

Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς φανερά, αλλά μερικές φορές η γονεϊκότητα συγκρούεται με το "εγώ". Θέλω να πιστεύω ότι μοιράζομαι τις φωτογραφίες από καθαρή αγάπη αλλά υπάρχει και η αθόρυβη ικανοποίηση από τα likes και η επιβεβαίωση όταν οι άνθρωποι σχολιάζουν πόσο χαριτωμένα ή αστεία είναι τα παιδιά μου.

Η μητρότητα δεν είναι εύκολη και δε χρειάζεται να προβάλουμε την τελειότητα μέσα από τα social media

Τα social media μετατρέπουν τις οικογένειές μας σε περιεχόμενο, είτε το θέλουμε είτε όχι. Και όταν κοιτάζω το feed μου, πρέπει να θέσω στον εαυτό μου μια δύσκολη ερώτηση: οι αναρτήσεις μου είναι αναμνήσεις ή απόδειξη ότι παρακολουθούσα μόνο τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας;

Η αλήθεια είναι ότι θέλω να θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες και τα πιο απλά πράγματα που κάνουν την παιδική ηλικία μαγική. Τα κολλώδη δάχτυλα, τα χαμόγελα με κενά στα δόντια, ο τρόπος που τα παιδιά μου απλώνονται στον καναπέ σαν κουρασμένες γάτες. Θέλω να κρατώ αυτές τις στιγμές σε έναν χώρο όπου μπορούν να τις δουν κι άλλοι, γιατί υπάρχει μια ομορφιά στο να ξέρεις ότι η χαρά σου "αντηχεί" πέρα από τους τοίχους του σπιτιού σου. Αλλά το κόστος αυτής της χαράς μπορεί να είναι η ιδιωτικότητα των παιδιών μου και αυτό το κόστος βαραίνει όσο μεγαλώνουν.

Τώρα που μπορούν να σκρολάρουν μόνα τους, τα παιδιά μου αρχίζουν να θέτουν όρια. Δεν θέλουν πάντα να τα κάνω tag. Μου ζητούν να μην ανεβάζω βίντεο από τις σχολικές τους παραστάσεις. Αρνούνται όταν προτείνω μια "χαριτωμένη" selfie μαζί τους. 'Ενα κομμάτι μου πονά όταν λένε "όχι", όχι επειδή πιστεύω ότι έχουν άδικο, αλλά γιατί η άρνηση μου υπενθυμίζει ότι αυτή η ιστορία δεν είναι δική μου μόνο.

Θέλω να γελάω με το χάος της καθημερινότητας, αλλά δεν θέλω να εκθέτω τα παιδιά μου για να κάνουν οι άλλοι πλάκα μαζί τους. Και εκεί βρίσκεται η πραγματική σύγκρουση. Η φωτογραφία με το γλάσο δεν αφορούσε το cupcake. Αφορούσε εμένα που ήθελα να κρατήσω μια ανάμνηση που ήξερα ότι θα μου ξέφευγε αν δεν την απαθανάτιζα. Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν ότι η ανάμνηση που έσωσα θα μπορούσε να γίνει η ντροπή που θα κουβαλούσε η κόρη μου.

Μια υπενθύμιση σε όλες τις μαμάδες: Να είστε ευγενικές με τον εαυτό σας

Οπότε τη διέγραψα. Όχι επειδή δεν ήταν αστεία - ήταν ξεκαρδιστική. Αλλά επειδή η κόρη μου το ζήτησε, και είχε δίκιο. Κάποτε θα έχει το δικό της feed και τη δική της ιστορία να πει. Θα μοιράζεται τις στιγμές που θέλει να δει ο κόσμος και ίσως ανεβάσει αρκετές αστείες ιστορίες. Ή ίσως και όχι. Αυτό θα είναι δικό της θέμα και πρέπει να το σεβαστώ.

Η γονεϊκότητα στην ψηφιακή εποχή δεν αφορά μόνο την ανατροφή των παιδιών. Αφορά και το να μάθουμε πότε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να τα αφήσουμε να γράφουν τις δικές τους ιστορίες, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αφήσουμε πίσω περιεχόμενο που εμείς θεωρούσαμε ανεκτίμητο. Τα μάγουλα γεμάτα γλάσο και το λερωμένο φόρεμα της κόρης μου παραμένουν αποθηκευμένα στο camera roll μου και στη μνήμη μου ακόμα και χωρίς likes να τα επιβεβαιώνουν.

Δεν χρειάζεται να τα μοιραστώ για να έχουν αξία. Και αυτό, αρκεί.