Στις μαμάδες που αγαπούν τη σιωπή

Πάντα ήμουν η σιωπηλή. Η παρατηρήτρια. Η ακροάτρια.

Δεν με πείραζε ποτέ η σιωπή. Δεν ένιωθα την ανάγκη να τη γεμίζω με λόγια.

Ως ενήλικη αυτό δεν άλλαξε. Μπορώ να γελάσω με φίλους, να συμμετάσχω σε συζητήσεις, να απολαύσω μια έξοδο. Και όμως, πάντα υπάρχει μέσα μου ένας αόρατος μετρητής. Όταν φτάνει στο τέλος, τον νιώθω μέχρι τα κόκαλά μου. Οι λέξεις στερεύουν, οι σκέψεις στρέφονται στον εαυτό μου, και τότε θέλω μόνο τη γαλήνη του δικού μου χώρου.

Είμαι μια εσωστρεφής μαμά κι αυτός είναι ο λόγος που έμαθα να λέω «όχι»

Αυτή είμαι: μια εσωστρεφής που προσπαθεί να υπάρξει σε έναν κόσμο που γιορτάζει τον θόρυβο.

Και μετά έγινα μαμά.

Η μητρότητα δεν έχει τίποτα το ήσυχο. Από τη στιγμή που ήρθαν τα παιδιά μου, η ένταση της ζωής μου εκτοξεύτηκε, σαν να έσπασε το κουμπί του ήχου.

Οι ανάγκες, οι ερωτήσεις, τα γέλια, η ασταμάτητη κίνηση - όλα ήταν θόρυβος, αγκαλιές, αλληλεπίδραση. Δεν υπήρχε χρόνος για μένα, ούτε ένα μέρος για να ξαναφορτίσω τις μπαταρίες μου. Ακόμη και το μπάνιο δεν ήταν ασφαλές.

Στην αρχή νόμιζα ότι αυτό θα με καταρρίψει.

Αντί γι’ αυτό, με άλλαξε.

Η μητρότητα δεν εξαφάνισε την εσωστρέφειά μου, την αναδιάταξε.

Με ανάγκασε να παρεμβαίνω με τρόπους που ποτέ δεν πίστευα ότι μπορώ. Έγινα η μαμά που μπορεί να μιλήσει με δασκάλους, να συμμετάσχει σε ομαδικά μηνύματα, να συστηθεί σε άγνωστους σε παιδικά πάρτι. Πράγματα που κάποτε φάνταζαν αδύνατα, τώρα γίνονταν φυσικά - όχι επειδή ξαφνικά αγαπούσα τη φασαρία αλλά επειδή τα παιδιά μου με χρειάζονταν.

Με έβγαλαν από το καβούκι μου προτού καν το καταλάβω.

Και κάπου εκεί άρχισα να βλέπω κομμάτια του εαυτού μου να αντικατοπτρίζονται σε αυτά.

Ο γιος μου, ο πρωτότοκος, είναι σαν κι εμένα. Σιωπηλός, προσεκτικός με τα λόγια του, διστακτικός να βουτήξει σε νέες καταστάσεις. Περιμένει μέχρι να νιώσει ασφαλής, παρατηρώντας προσεκτικά πριν αποφασίσει πού ανήκει. Το ξέρω καλά αυτό το συναίσθημα - η σιωπηλή παρατήρηση, η μετρημένη παρουσία. Είναι σαν να βλέπω μια μικρότερη εκδοχή του εαυτού μου να προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο.

«Ξύπνια στη σιωπή» - Μια μαμά γράφει για όλες τις νύχτες που έμεινε ξάγρυπνη για το μωρό της

Η κόρη μου, η μικρή, είναι η αντίθετη πλευρά μου. Θαρραλέα, κοινωνική, γεμάτη ζωή. Μιλάει σε κάθε παιδί στο δωμάτιο πριν προλάβω να καθίσω, χαιρετά άγνωστους στο σούπερ μάρκετ και τους διηγείται τη ζωή της, πριν φτάσουμε στην ταμειακή.

Μέσα από τους δυο τους, βλέπω όλη την εσωστρεφή και την τολμηρή πλευρά μου.

Ο γιος μου μου θυμίζει ότι είναι εντάξει παίρνω τις αποστάσεις μου, να παρατηρώ, να έχω τον δικό μου ρυθμό. Από την άλλη, η κόρη μου μου δείχνει τη χαρά στο να τολμάς, να τρέχεις προς τον κόσμο αντί να κρύβεσαι. Και κάπου ανάμεσά τους, βρίσκω τη θέση μου ή τουλάχιστον προσπαθώ.

Σαφώς, προτιμώ μικρές, ζεστές συγκεντρώσεις από τα μεγάλα πάρτι. Αγαπώ τις ήσυχες βραδιές περισσότερο από τις πολύβουες συγκεντρώσεις. Η κοινωνική μου μπαταρία εξαντλείται γρήγορα. Αλλά πια δεν το βλέπω ως αδυναμία.

Η μητρότητα δεν με άλλαξε σε κάποια άλλη. Απλώς διεύρυνε τον ορισμό του ποια είμαι.

Η μητρότητα μου έδειξε ότι η εσωστρέφεια δεν είναι αδυναμία ούτε κάτι που χρειάζεται «διόρθωση»· είναι ένας φυσικός ρυθμός της ύπαρξης. Και η γενναιότητα δεν μετριέται πάντα με τη φωνή σου ή την ένταση· πολλές φορές σημαίνει να παραμένεις εκεί, παρούσα, ακόμα και όταν μέσα σου θέλεις να φύγεις.

Όταν μοιραζόμαστε τα λάθη μας, αρχίζουμε να νιώθουμε λιγότερο μόνες

Ίσως ποτέ να μην γίνω η μαμά που λατρεύει το χάος ή αγαπά τα μεγάλα πάρτι. Αλλά έχω γίνει η μαμά που παρεμβαίνει με ήρεμη αποφασιστικότητα, με καρδιά που μαθαίνει να αγκαλιάζει τόσο τη μοναξιά όσο και τη σύνδεση.

Και αυτό αρκεί.