Βρομόλογα: Γιατί οι γονείς είναι πιο επιεικείς με τα παιδιά τους όταν λένε «κακές» λέξεις

Μια νέα εθνική δημοσκόπηση στις ΗΠΑ δείχνει ότι οι γονείς σήμερα είναι πολύ πιο επιεικείς με τα παιδιά τους όταν βρίζουν σε σχέση με το παρελθόν.

Η έρευνα του C.S. Mott Children’s Hospital National Poll on Children’s Health, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2025 με βάση τις απαντήσεις 1.678 γονιών παιδιών ηλικιών 6–17 ετών, αποκαλύπτει ότι η στάση απέναντι στις "κακές" λέξεις που λένε τα παιδιά δεν είναι πλέον άσπρο ‑ μαύρο, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο, την ηλικία και την πρόθεση πίσω από τις λέξεις.

Βρομόλογα και παιδί: Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

Συγκεκριμένα:

• Μόλις το 47% των γονιών δηλώνει ότι τα παιδιά ποτέ δεν πρέπει να βρίζουν.
• Το 35% λέει ότι εξαρτάται από την περίσταση, δηλαδή ότι μπορεί να γίνει αποδεκτό σε κάποιες περιστάσεις.
• Το 12% θεωρεί ότι εξαρτάται από τη συγκεκριμένη λέξη που χρησιμοποιείται, ενώ μόλις το 6% λέει ότι δεν είναι καν μεγάλο πρόβλημα.

Γιατί τα παιδιά λένε κακές λέξεις;

Αυτό δείχνει ότι πολλοί γονείς προσπαθόύν να ισορροπήσουν σε μια «γκρίζα περιοχή» ανάμεσα στην αυστηρή πειθαρχία και την ανεπιφύλακτη αποδοχή. Σε πρακτικό επίπεδο, μόνο περίπου οι μισοί γονείς αντιλαμβάνονται ότι τα παιδιά ποτέ δεν πρέπει να χρησιμοποιούν βρισιές, ενώ οι υπόλοιποι είναι έτοιμοι να λάβουν υπόψη το πλαίσιο, την ηλικία του παιδιού ή ακόμα και το λόγο για τον οποίο λέγονται αυτές οι λέξεις.

Η δημοσκόπηση δείχνει επίσης ότι:

• Το 44% των γονιών λέει ότι το παιδί του ποτέ δεν βρίζει, ενώ ένα 32% λέει ότι το παιδί βρίζει σπάνια.
• Το 24% παραδέχεται ότι το παιδί του βρίζει περιστασιακά ή αρκετά συχνά — και αυτό είναι πιο συχνό στους γονείς εφήβων (37%) από ό,τι σε γονείς μικρότερων παιδιών (14%).

Όσον αφορά το πού μαθαίνουν τα παιδιά τις βρισιές, οι γονείς δήλωσαν:

• Φίλοι ή συμμαθητές: 65%
• Δημοφιλή μέσα (τηλεόραση, ταινίες, μουσική): 58%
• Οι ίδιοι οι γονείς: 45%
• Άλλα μέλη της οικογένειας: 44%

Πέντε τρόποι να εξηγήσετε στα παιδιά όσα "περίεργα" ακούνε στην παιδική χαρά

Τρόποι που οι γονείς περιορίζουν την έκθεση σε "κακές" λέξεις:

• Προσέχουν τη δική τους γλώσσα: 57%
• Περιορίζουν συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης: 39%
• Ζητούν από άλλους να μην βρίζουν μπροστά στο παιδί: 28%
• Αποθαρρύνουν ορισμένες φιλίες: 20%

Όταν τα παιδιά λένε μια βρισιά, οι περισσότεροι γονείς:

• ζητούν να μην την επαναλάβουν σταματήσουν (41%) ή
• εξηγούν γιατί δεν τους αρέσει κάτι τέτοιο (38%).

Το 14% αγνοεί τη συμπεριφορά και μόνο το 6% εφαρμόζει ποινές όπως επιπλέον δουλειές ή να πάνε στο δωμάτιό τους.

Πώς συμπεριφερόμαστε σε ένα νήπιο που λέει άσχημες λέξεις

Τι λένει οι ειδικοί

Παρόλο που υπάρχει μια τάση προς μεγαλύτερη αποδοχή, οι ειδικοί τονίζουν ότι η χρήση βρισιών δεν είναι απλώς θέμα πειθαρχίας - εμπλέκει κοινωνικά ζητήματα, σχέσεις με συνομηλίκους και την ανάγκη των παιδιών να ανήκουν ή να προκαλούν αντίδραση. Η έρευνα δείχνει επίσης ότι οι γονείς που ανησυχούν για αυτό συχνά υιοθετούν πρακτικές όπως:

• να προσέχουν τη δική τους γλώσσα (57%),
• να περιορίζουν την έκθεση σε βρισιές μέσω τηλεόρασης και βίντεο (39%),
• να ζητούν από άλλους να σεβαστούν τους κανόνες του σπιτιού (28%) ή
• ακόμη και να αποθαρρύνουν φιλίες με παιδιά που συχνά βρίζουν (20%).

Τρόποι αντίδρασης γονιών

Η καθιέρωση σαφών κανόνων στο σπίτι βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Μια συνεπής και μετρημένη αντίδραση στη χρήση "κακών" λέξεων ίσως είναι πιο αποτελεσματική από την αυστηρή τιμωρία στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς του παιδιού. Οι γονείς πρέπει να είναι έτοιμοι να ακούσουν τα παιδιά να αντιτείνουν ότι οι φίλοι τους έχουν διαφορετικούς κανόνες· αυτό αποτελεί μια ευκαιρία για τους γονείς να ενισχύσουν τις δικές τους πεποιθήσεις σχετικά με τις βρισιές, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι τα όρια μπορεί να διαφέρουν σε άλλες οικογένειες. Επίσης, να περιμένουν αντίδραση εάν το παιδί τους τούς ακούσει να βρίζουν – και να είναι έτοιμοι με μια εξήγηση που να συμφωνεί με τους κανόνες της οικογένειας.

Γενικά, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι, ενώ ορισμένοι γονείς παραμένουν αυστηροί, πολλοί άλλοι θεωρούν τα βρομόλογα ως ένα αναπτυξιακό και κοινωνικό φαινόμενο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με κατανόηση, επικοινωνία και σταδιακή καθοδήγηση, παρά με υπερβολική αυστηρότητα.